ഞാന് ജിബ്രാന്!
നീ മെയ് സിയാദയും.
നമ്മള് പരസ്പരം ഇതേവരെ
കണ്ടുമുട്ടാത്തവര്;
പക്ഷെ ആത്മാവിനെ പരസ്പരം
തൊട്ടറിഞ്ഞവര്;
നമുക്കിടയിലെ ഈ ദൂരം
നമ്മളറിയുന്നില്ല,
തൂലികകള്
നമുക്കായി സംസാരിക്കുന്നു..
നിന്റെ വാക്കുകളിലെ പ്രണയം
എന്റെ സിരകളില്
ഉന്മാദം ഉണര്ത്തുന്നു..
നിന്നോട് പറയാനുള്ളതൊക്കെയും
ഞാന് നിനക്ക് സമ്മാനിച്ച
കിനാക്കളായിരുന്നു..
നമുക്ക് ചുറ്റും മേഘങ്ങളും
നക്ഷത്രങ്ങളും മാത്രം... !!!
പ്രീയ മെയ്,
ഞാന് ചോദിച്ചു കൊള്ളട്ടെ..
പരസ്പരം കാണാതെ
തൊട്ടറിയാതെ
ഇത്രയും സ്നേഹിക്കാന്
നമുക്കെങ്ങനെ കഴിയുന്നു..
ഈ രാത്രി എന്നെ പോലെ
നിനക്കും പ്രീയപ്പെട്ടതാണ്
എന്ന് ഞാന് കരുതുന്നു..
ഇവിടെ മഞ്ഞുശകലങ്ങള്
എന്നിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങുകയാണ്.
അവയെന്നെ തണുപ്പിക്കുന്നത്
ഞാന് അറിയുന്നതേ ഇല്ല..
നിന്റെ വാക്കുകളിലെ
ചൂടില് അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ്
അവ ഒരു അരുവിയായി ഒഴുകുന്നു..
അതില് നിറയെ ഞാന്
നിനക്കായി കരുതിവെച്ച
സ്നേഹം ഒളിപ്പിക്കുന്നു.
ഒഴുകി ഒഴുകി ഒരിക്കല്
അവ നിന്നില് വന്നു ചേരും..
പ്രീയ മെയ്..
ഘടികാര സൂചികളുടെ
നേര്ത്ത ശബ്ദം
നീ കേള്ക്കുന്നുവോ.
അതിന്റെ താളത്തില്
നിന്റെ ഹൃദയത്തുടിപ്പ്
ഞാന് അറിയുന്നു..
ഒരിക്കലും കാണാതെ
ഹൃദയങ്ങള് മാത്രം തൊട്ടറിഞ്ഞു
നമുക്ക് പ്രണയിക്കാം.. !!!
